| <!DOCTYPE html> | |
| <html> | |
| <head> | |
| <title>Line breaking performance test</title> | |
| <script src="../resources/runner.js"></script> | |
| </head> | |
| <body> | |
| <pre id="log"></pre> | |
| <div id="target" style="width: 300px; display:none"> | |
| <div style="text-align: center"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <div style="text-align: right"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <div style="text-align: justify"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <div style="white-space: pre"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <div style="overflow-wrap: break-word;"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <pre> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </pre> | |
| <pre style="white-space: pre-wrap"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </pre> | |
| <pre style="white-space: pre-line"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </pre> | |
| <pre style="white-space: nowrap"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </pre> | |
| <pre style="white-space: pre-wrap; overflow-wrap:break-word"> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </pre> | |
| <div> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <p> | |
| L. Sergius <b>Catilina</b>, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius <span style="color:blue">Cicero</span> una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. <b>Catilina</b> M. <i>Cicerone</i> | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem <b>Catilina</b>e eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut <b>Catilina</b> spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. <b>Catilina</b>, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani <i>Cicerone</i>m | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum <b>Catilina</b> quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in <b>Catilina</b>m | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| </p> | |
| <p> | |
| Quo usque tandem abutere, <b>Catilina</b>, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, <b>Catilina</b>, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. <span style="color:red">Scipio</span>, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; <b>Catilina</b>m orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, <b>Catilina</b>, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, <b>Catilina</b>, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, <b>Catilina</b>, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| </p> | |
| </div> | |
| <div> | |
| <h4>ARGUMENTUM</h4> | |
| <br> | |
| L. Sergius Catilina, homo patricii generis, magna vi et animi et | |
| corporis, sed ingenio malo pravoque, praetorius, qui iam a. u. c. 689 | |
| caedem consulum facere eaque facta rerum potiri constituerat, casu autem | |
| rem perficere prohibitus erat, ascitis ad consilium rei publicae | |
| opprimendae hominibus omnis generis perditissiis atque audacissimis, quos | |
| inopia, cupiditas, scelera stimulabant, consulatum in annum 691 p. u. c. | |
| petivit, sed cum, quae in animo habebat, perniciosa rei publicae consilia | |
| parum occultata essent, studiis bonorum omnium M. Tullius Cicero una cum | |
| C. Antonio consul factus est. Qua re commotus L. Catilina M. Cicerone | |
| C. Antonio consulibus cupidius etiam sua consilia recepit, quibus maxime | |
| Ciceronis consulis diligentia restitit ad quem Catilinae eiusque sociorum | |
| consilia a Fulvia, muliere nobili, quae rem habebat cum Q. Curio, qui | |
| particeps fuit conspirationis illius, deferebantur. Cum autem ista mala | |
| consilia contra salutem rei publicae a coniuratis inita apertius iam | |
| agitarentur, senatus consultum factum est, darent operam consules, ne quid | |
| res publica detrimenti caperet, effectumque est, ut Catilina spe | |
| consulatus, quem in proximum annum petebat, excideret, designarenturque | |
| D. Silanus et L. Murena. Quae cum ita essent, L. Catilina, qui iam ante | |
| per Italiam ad homines seditiosos, maxime veteres L. Sullae milites, | |
| concitandos nuntios miserat, ad C. Manlium, qui Faesulas, in urbem | |
| Etruriae munitam, manum armatorum coegerat, proficisci constituit et | |
| bellum patriae inferre convocatisque nocte, quae inter VIII et VII Id. | |
| Novembres erat, sociis in domum M. Porci Laecae consilium, quod ceperat, | |
| aperuit. Qua in congregatione nocturna duo equites Romani Ciceronem | |
| consulem illa ipsa nocte ante lucem, cum sicut salutaturi eius domum | |
| intrassent, interficiendum receperunt. M. Cicero vitatis insidiis proximo | |
| die, qui fuit a. d. VI Id. Novembres, dispositis praesidiis senatum in | |
| templum Iovis Statoris convocavit, quo cum Catilina quasi sui purgandi | |
| causa venisset, Cicero eam, quae infra legitur, orationem in Catilinam | |
| vehementissime invehens habuit. | |
| <br> | |
| <br> | |
| Quo usque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? quam diu etiam | |
| furor iste tuus nos eludet? quem ad finem sese effrenata iactabit | |
| audacia? Nihilne te nocturnum praesidium Palati, nihil urbis vigiliae, | |
| nihil timor populi, nihil concursus bonorum omnium, nihil hic munitissimus | |
| habendi senatus locus, nihil horum ora voltusque moverunt? Patere tua | |
| consilia non sentis, constrictam iam horum omnium scientia teneri | |
| coniurationem tuam non vides? Quid proxima, quid superiore nocte egeris, | |
| ubi fueris, quos convocaveris, quid consilii ceperis, quem nostrum | |
| ignorare arbitraris? O tempora, o mores! Senatus haec intellegit. consul | |
| videt; hic tamen vivit. Vivit? immo vero etiam in senatum venit, fit | |
| publici consilii particeps, notat et designat oculis ad caedem unum | |
| quemque nostrum. Nos autem fortes viri satis facere rei publicae videmur, | |
| si istius furorem ac tela vitemus. Ad mortem te, Catilina, duci iussu | |
| consulis iam pridem oportebat, in te conferri pestem, quam tu in nos | |
| [omnes iam diu] machinaris. An vero vir amplissumus, P. Scipio, pontifex | |
| maximus, Ti. Gracchum mediocriter labefactantem statum rei publicae | |
| privatus interfecit; Catilinam orbem terrae caede atque incendiis vastare | |
| cupientem nos consules perferemus? Nam illa nimis antiqua praetereo, quod | |
| C. Servilius Ahala Sp. Maelium novis rebus studentem manu sua occidit. | |
| Fuit, fuit ista quondam in hac re publica virtus, ut viri fortes | |
| acrioribus suppliciis civem perniciosum quam acerbissimum hostem | |
| coercerent. Habemus senatus consultum in te, Catilina, vehemens et grave, | |
| non deest rei publicae consilium neque auctoritas huius ordinis; nos, nos, | |
| dico aperte, consules desumus. Decrevit quondam senatus, ut L. Opimius | |
| consul videret, ne quid res publica detrimenti caperet; nox nulla | |
| intercessit; interfectus est propter quasdam seditionum suspiciones | |
| C. Gracchus, clarissimo patre, avo, maioribus, occisus est cum liberis | |
| M. Fulvius consularis. Simili senatus consulto C. Mario et L. Valerio | |
| consulibus est permissa res publica; num unum diem postea L. Saturninum | |
| tribunum pl. et C. Servilium praetorem mors ac rei publicae poena | |
| remorata est? At [vero] nos vicesimum iam diem patimur hebescere aciem | |
| horum auctoritatis. Habemus enim huiusce modi senatus consultum, verum | |
| inclusum in tabulis tamquam in vagina reconditum, quo ex senatus consulto | |
| confestim te interfectum esse, Catilina, convenit. Vivis, et vivis non ad | |
| deponendam, sed ad confirmandam audaciam. Cupio, patres conscripti, me | |
| esse clementem, cupio in tantis rei publicae periculis me non dissolutum | |
| videri, sed iam me ipse inertiae nequitiaeque condemno. Castra sunt in | |
| Italia contra populum Romanum in Etruriae faucibus conlocata, crescit in | |
| dies singulos hostium numerus; eorum autem castrorum imperatorem ducemque | |
| hostium intra moenia atque adeo in senatu videmus intestinam aliquam | |
| cotidie perniciem rei publicae molientem. Si te iam, Catilina, | |
| comprehendi, si interfici iussero, credo, erit verendum mihi, ne non | |
| potius hoc omnes boni serius a me quam quisquam crudelius factum esse | |
| dicat. Verum ego hoc, quod iam pridem factum esse oportuit, certa de | |
| causa nondum adducor ut faciam. Tum denique interficiere, cum iam nemo | |
| tam inprobus, tam perditus, tam tui similis inveniri poterit, qui id non | |
| iure factum esse fateatur. Quamdiu quisquam erit, qui te defendere | |
| audeat, vives, et vives ita, ut [nunc] vivis. multis meis et firmis | |
| praesidiis obsessus, ne commovere te contra rem publicam possis. Multorum | |
| te etiam oculi et aures non sentientem, sicut adhuc fecerunt, | |
| speculabuntur atque custodient. | |
| <br> | |
| </div> | |
| </div> | |
| <script> | |
| var target = document.getElementById("target"); | |
| var style = target.style; | |
| function test() { | |
| style.display = "block"; | |
| style.width = "280px"; | |
| target.offsetLeft; | |
| style.width = "300px"; | |
| target.offsetLeft; | |
| style.width = "290px"; | |
| target.offsetLeft; | |
| style.display = "none"; | |
| } | |
| PerfTestRunner.measureRunsPerSecond({ run: test }); | |
| </script> | |
| </body> | |
| </html> |